– 79 –

Jestem zmęczona jak dziki koń po westernie. Potrzebuję się na chwilę zatrzymać zanim zaryję nosem o glebę i padnę, i zasnę tam gdzie tym nosem o glebę ryć będę. Na dzień dzisiejszy miało być już widać powoli lekkie zwolnienie tempa. Jakoś słabo je widzę. Jednak, kilka dni jeszcze i się ogarnę. Jak się ogarnę, to się wyśpię, gdyż wczoraj to po prostu dałam cudowny popis zmęczenia, idąc sobie na koncert i prawie na nim zasypiając.

Mała dygresja. Gdyby mnie nie wyrzucono ze starego adresu, to właśnie wrzuciłabym linka do ubiegłorocznych notek z koncertu. Pomarudziłabym, pozachwycałabym się również. Nic z tego.

Tak więc byłam na koncercie, posłuchałam, a że po oczach raziła mnie pozłota barokowa podświetlona na czerwono, to zamknęłam oczy. To i tak lepiej niż w ubiegłym roku, gdyż na moje szczęście, nikt nie wpadł na pomysł, aby włączyć „robaczki” świetlne, które tańczyłyby na tych pozłotach w tej czerwieni.

Mieszanka jazzu i barokowego brzmienia z akustyka jednego z kościołów miejskich… rozłożyły na łopatki resztkę mojej silnej woli i prawie mnie uśpiły. Było ok, ale zdaje się, że moje zmęczenie było jednak większe niż mi się wydawało. Ledwie doczłapałam do domu, walnęłam się w łóżko i wstałam dziś rano, acz nie mogę powiedzieć, że się wyspałam.

Dzień wcześniej byłam za to u Smoka. Ponieważ Adasia ominęłam łukiem szerokim plantów, czasu starczyło tylko dla ognioziejcy. Zdecydowanie jest on większą atrakcją dla dzieci niż siedzący i milczący wieszcz. Zdaje się, że widać byłam dzieckiem zwichrowanym od samego początku, skoro smoka mniej preferowałam od Adasia. Adaś miał tylko jednego, naonczas, konkurent w postaci łabędzi nadwiślańskich. Tak więc szybkie lody, smok i powrót do domu nocą prawie. Całe szczęście, że „nawigacja” (czyli ja zaczęła się zmęczeniowo zawieszać już po tym, jak kierowca w postaci niejakiej M. załapał dobrze miejsce i trasę powrotną i praktycznie nie potrzebował konsultacji. Choć z drugiej strony… trasa jest prosta – jedź prosto do domu 😉 … bo faktycznie – skręcać nie bardzo jest gdzie, co najwyżej w jednym miejscu się zjeżdża na inną drogę i dalej prosto. Tak więc objechałyśmy, wtorkiem Krakówek, wczoraj praca, rosyjski i koncert, dziś praca i rosyjski, a jutro praca i mniej atrakcyjne zajęcie, bo zdaje się, że pogrzeb jako uczestnik mam wpisany w swoim grafiku.

I tak to się plecie powoli do przodu, dzień za dniem.