– 141 –

Dziś na bogato. Dwa wpisy. Nie będę sobie żałowała. Co mi tam. Nie wiem, czy jestem bardziej wściekła na jednego takiego, czy bardziej wkurzona na siebie. Mogłabym stwierdzić, że się dodatkowo podkręcam, bo jutro czeka mnie dosyć trudny dzień, ale to niestety nie to.  Trudne dni mają do siebie to, że czasem lepiej odwrócić od nich uwagę, ale doprawdy, wolałabym zupełnie inny sposób odwracania tej uwagi. Ogólnie, w takich chwilach przypominam sobie dlaczego jednak jestem tym cholernym „wilkiem samotnikiem”. Bycie niezależnym od emocji innych osób jest po prostu praktyczne i wygodne. Nawet jeśli czasami samotność doskwiera, to można sobie z nią jakoś dać rade. Mam na to kilka osobistych patentów. Sprawdzonych i pewnych. Więc u licha nie rozumiem po co ja się pcham w jakieś historie? Doprawdy, w tej chwil, właśnie dzisiaj, zupełnie tego nie rozumiem. Gdybym to jednak zrozumiała, najprawdopodobniej istnieje taka możliwość, że musiałabym się przyznać sama sobie, że ta cała samotność jednak mnie męczy, jednak czasem mi doskwiera. Z drugiej strony akurat ta świadomość dziś nie jest mi do niczego potrzebna – odłożę ją więc na półkę i przeanalizuję w wolnej chwili, innego dnia, kiedy będę miała mniej na głowie, i kiedy przy okazji, uda mi się emocje przywołać do zdecydowanie niższego poziomu.

… i tak, do cholery, kiedy zaczynam być stanowcza w tonie, i kiedy mówię cicho i spokojnie oraz raczej krótkimi zdaniami – to zdecydowanie oznacza, że nie jest dobrze…

To tyle chciałam tylko napisać wieczorową porą.